Bir haftadır onlarca Türk genci hayal etmedikleri bir Amerika şoku yaşıyorlar. Work and Travel denen çalışarak dil öğrenme ve seyahat programıyla gelen bu gençlerimizin pekçoğu Türkiye’de bile yapmayacakları zorlu işlere koşuluyor, iki kelime bile İngilizce konuşulmayan ortamlarda ağır işçilik yapıyorlar.

İlk sözüm onlara:

Güzel vatanınızı beğenmezseniz oh olsun..

Ama hayır..

Onlar belli ki bir hayalin bir vaadin peşinde biraz daha İngilizce konuşuruz, dil pratiğimizi arttırız, Özgeçmişimize ABD’de staj/çalışma yazarız diyerek yollara düştüler.

Annecikleri kuzularını dünyanın bir ucuna bilmediği bir memlekete yolladı. Hep daha iyi bir gelecek umudu için. Hani belki kışın geldiklerinde Türkiye’de iş imkanları daha iyileşir umuduyla..

Washington yakınlarına gelen Samet Yiğit önce telefonda ağlamaklı konuşuyor. İş bulamayınca Richmond Virginia’ya, Amerikan taşrasının göbeğine göndermişler onu. “Etrafımda Moldovalı Güney Amerikalılar var. İngilizce bile konuşmuyorlar” diyor.

İkinci konuşmamızda arka fonda dondurma arabasının sesi. “Arabada dondurma satıyorum. Komisyon karşılığı alıyoruz. Odamın parasını ödeyeceğim. Kalanla telefonuma kontor alıp sizi ararım. Türk lokantasında garsonluk bile yaparım” diyor. Yüreğim burkuluyor.

Amerika’nın Ankara Büyükelçiliği bir açıklama yapmış. Bu sene 10.000 Türk genci bilmedikleri bir ülkeye iki kuruş için gelmiş vize alıp. Sokakları işsiz dolu bir ülkeye. Yatacak yerleri bile yok bazılarının. Büyükelçilik iyilik yapayım derken neredeyse suç işlediğinin farkında mı?

Bu kepazeliğe artık Milli Eğitim Bakanlığı el koymalı. Yıllar önce bir Au-pair çılgınlığı vardı. Sınıf arkadaşlarımız bilmedikleri memleketlere çocuk bakmaya gidiyordu. Work Travel işi de tam bir ucuz insan sömürüsüne gidiyor.

Bu çocukların başına bir iş gelse, sorumlusu kim olacak? Amerika kendi vatandaşını dünyanın her yerinde korur. Bizim kuzuları kim koruyacak?

Sayın Başbakan, sizin çocuklarınız da bu ülkede okudu. Çocuklarını size özenip buralara yollayan anne babaların ruhuna bir su serpin ne olur..

Dahası, çok mu gerekli? Bu guzelim çocukları düzgün staj programlarına yerleştirmek, Türkiye içinde gönüllü olarak köy okullarında “Etud ablası, ağabeyi” gibi değerlendirmek, organik tarım öğretmek, yaratıcılıklarını teşvik etmek varken burada hırpalanmaları kime fayda?

Bu rezalet birilerinin canına zarar vermeden acil olarak kötü şirketler deşifre edilmeli. Gençlerimiz elbette yurtdışı tecrübesi edinmeli. Elbette dil öğrenmek için bazı zorluklara katlanmayı öğrenmeli. Ama kuzuları kurtlardan korumazsak sonra kimseye hesap veremeyiz.