Birkaç saat sonra Govent Garden’de bir dükkâna girdiğimizde, duvardaki küçük TV’ye hayret dolu gözlerle bakan yaşlı tezgâhtarla birlikte öğrendik gerçeği. İnsanlarla dolu uçakların, insanlarla dolu binaların içine daldığı ve olayın bir uçak kazası değil de bir terörist saldırısı olduğu, tüm dünyada ancak 2. uçağın 2. kuleye girişinden sonra idrak edilebilmişti. Olayın kendi dehşetini ancak o noktada yaşamaya başlamıştık. 24 saat öncesine kadar adını kimsenin bilmediği Usame Bin Ladin, hedefinin “Küresel Hilafet’i kurmak” olduğunu açıklıyordu; “Çözüm ve mükâfat, bu dünyada değil öbür dünyadaydı!”

Bir gecede küresel marka
Bu saldırının ardından Amerikan iş dünyasıyla dayanışma adına 2002 ocak ayındaki Dünya Ekonomik Forumu toplantısı Davos yerine Newyork’ta yapıldı. Buna karşılık Usame Bin Ladin hayret verici bir şekilde, 2003 ve 2004 Davos toplantılarının yıldızı oluverdi. İşte Ladin’li oturumlardan birkaç başlık:
* Bir gecede küresel marka yaratma ve yatırımın geri dönüşü açısından Usame örneğinden CEO’ların çıkartabilecekleri dersler.
* Jacques Welch’in eksileri, Usame’nin artıları.
* Bush, dünya liderliğini Bin Ladin’e mi kaptırıyor?
* Mevcut teknolojiden yararlanarak hiç akla gelmeyen ve eşi görülmemiş sonuçlar nasıl elde edilebilir?
* Serbest bölgede bir holding gibi çalışan ve değişik ülkelerde ”franchise” veren El Kaide, iş ortaklarına ve hissedarlarına, yaptıkları küçük yatırımlara karşılık hayal edemeyecekleri kadar yüksek geri dönüşü nasıl sağlıyor?

Mali çöküşün başlangıcı
Kaçırmamaya çalıştığım bu oturumların konuşmacıları hep Amerikalı uzmanlardı. Zira Bush yönetimi, “Nasıl ve kimden intikam alırız?” türünden ilkel tepkilerle Afganistan yönetimini devirmeye soyunmuş, ardından Irak bataklığına batmış, ancak hiçbir sonuç elde edilemeyince bu kez de ABD’nin strateji üreten ünlü kurumları, Usame Bin Ladin’i analiz ederek “altetme”ye kafa yormaya başlamışlardı.
Bush yönetimi ve avanesi, bir süper güce hiç yakışmayan ilkel tepkileriyle Amerika’yı, saldırgan bir ülke yapmanın yanı sıra, çılgınca askeri harcamalar nedeniyle derin bir mali krize de soktular. Amerika’nın bugün içinde bulunduğu büyük bir mali çıkmaza girmesinin başlangıcı, Afganistan ve Irak’ın işgalidir. (Joseph Stiglitz,
“3 Trilyon Dolarlık Savaş” adlı kitabında bunu anlatır.)
Önceki gün yabancı TV kanalları arasında dolaşırken Başkan Obama’nın Bin Ladin’in öldürülmesiyle ilgili muzaffer komutan edasıyla yaptığı açıklamaları da ilkel buldum. Önündeki seçimlerde mutlaka işine yarayacaktır, ancak 11 Eylül 2001’de başlayan süreçten bu yana ABD yönetimlerinin “Kazandık” diyebildikleri tek zaferin, Usame’yi öldürmek olması çok hazin değil mi?

Ve Türkiye modeli
Türkiye’de ise 2001 ekonomik krizi ve sonrasında, miadını doldurmuş bir iktidar blokunun çöküşünü ve AKP’nin Türkiye’yi devralma operasyonunu hep birlikte yaşadık. Kıpırdanmaların olduğu Ortadoğu ülkelerine örnek gösterilen Türkiye’deki model, Usame’nin düşündüğü modelin tam tersi. Çözümü öbür dünyaya havale etmeyen, “Biz bu dünyada da çözüm bulabiliriz” diyen... Çözümü terör yoluyla sistemi devirmekte değil, demokratik yollarla kaleleri teker teker ele geçirerek, sistemi içten fetheden, bu dünyada yaptıklarıyla bir meşruiyet tabanı yaratan...
Usame’nin ve Amerika’nın son 10 yılına bakarken Türkiye’yi, AKP’yi ve her zaman bir meşruiyet tabanı arayan Fethullah Gülen’i hatırlamadan edemedim.