Çocuk doğurursun, "Dişi çıktı mı? Yürümeye başladı mı? Okula ne zaman gidecek vs." soruları gelir.
Ve döner dolaşır aynı soruya muhatap olursunuz. İkinci çocuk…
Bu aralar bana en çok sorulan bu.
Doğurmak ya da doğurmamak işte bütün mesele bu canım izleyicilerim.
Bütün şartların en uygun olduğu anı kovalamak nafile çaba gibi geliyor.
Hele de büyük şehirde yaşıyorsan. Bir gün bir günü tutmuyor. Maddi kaygılar elbette başta geliyor.
Sonrasında yeni bir bebeğe, o ciyaklara, uykusuz gecelere hazır olup olmadığın psikolojisi ve elbette birçok kadın için o kiloları tekrar alma ve nasıl vereceğim kaygısı.
Eğer ki ilk çocuğunuz özel gereksinimli ise, işte yukarıda saydığım maddelerin başına kaygı ekleniyor.
Ya yine aynı şeyler yaşanırsa, ya da Allah korusun daha kötüsü. Hazır mıyım bununla savaşmaya?
Bütün enerjimi tek bir çocuğa adamışken ikincisine ne kalır?
İkinci çocuğuma vereceğim sevgi, Dağhan'dan çalmak olur mu?
İkinci çocuğum "normal", sağlıklı doğduğunda vicdan azabı duyar mıyım?
Yarın öbür gün, üstünde abi-abla sorumluluğu hisseden ikinci çocuğum bundan dolayı bizi suçlar mı?
Dağhan Ankara'da şimdi. İnşallah okul dönemine kadar gelişimini en iyi seviyeye getirip İstanbul'da yine beraber yaşayacağız. Ama zaman var elbet önümüzde.
Hamilelik 9 ay. Dağhan'a hamileliğim fena halde kötü geçmişti. Bırakın şehirler arası yolculuğu bazen işe gitmek bile çok zor oldu. Böyle olursa yine nasıl giderim her hafta Ankara'ya.
Nefret eder miyim içinde bulunduğum durumdan?
Bebek doğdu. El kadar bebeği her hafta yanımda mı sürükleyeceğim?
Hafta içi onun kokusuyla uyurken, o da annesinin koynundayken Dağhan'ın olmamasından içimin sızısını nasıl engelleyeceğim?
33 yaşındayım. Doktor riskli bir hamilelik geçirdiğim ve özel bir bebeğim olduğu için riski azaltmak için çok fazla beklememem gerektiğini söylüyor.
Hamilelik öncesi hamilelik protokolü de uygulamam lazım.
Bazı destekleyici ilaçlar kullanmam gerekiyor en azından 4-5 ay öncesi. Sonra, oldu mu? Olmadı mı?
Gelişimi nasıl? Sorun var mı? Ya bir şey olursa… Vs. vs vs…
İşte tüm bu kaygılar içinde de olsa çok çok istiyorum yeni bir bebek.
O benim yeni umudum olacak sanki. Bu hayata daha da güçlü tutunmamın bir nedeni.
Ama ölümüne de korkuyorum.
Ya bu kaygılar beni yer bitirir ve gerçeğe dönüşürse.
Ya da her şey hiç beklemediğim kadar yolunda giderse.
Doğurmak ya da Doğurmamak İşte Bütün Mesele Bu!