Bu vahşetin siyasi bedelinin ne olacağını hep birlikte zaman içinde göreceğiz değerli arkadaşlarım. Seni köşeye sıkıştırdıklarında ’demokrasi diye avaz avaz bağıracaksın sonra gidip işçilerle polisi karşı karşıya getirteceksin, onların demokratik haklarını engelleyeceksin. Bütün bunları yaptıktan sonra da döneceksiniz ’Ama benden niye kuşkulanıyorsunuz?’ diye soracaksınız.

Sizden niye kuşku duyulmasın ki? Sayın Başbakan Böylesine çifte standart sahibi bir siyasetçiye bir parti liderine nasıl güveneceksiniz. Kendinize taraftar toplamak yerine kendinizi yalnızlaştırmak için elinizden ne geliyorsa yapıyor ya da sahip olduğum taraftar bana yeter diyorsunuz. Geçenlerde medya da çarşaf çarşaf grev sözcüsü olarak resimleri yayınlanan sayın başbakan demek ki eline yetki geçince her şeyi unutuyor gücün esiri oluyor.

Erdoğan, Başbakan olduğu için de, Devlet’in yürütme erkinin başında. Aynı Devlet onu yasaklamış, bir şiir yüzünden de hapse atmıştı. Ama şimdi o ” Devlet adına “ işçilerin 1 Mayıs’ı Taksim’de kutlamalarının engellenmesi için polise verilen müdahale emrinin de baş sorumlusu değilmi değerli arkadaşlarım.

İşte bir mayısı bu yılda yine utanç dolu olaylarla birlikte yaşadık. Bütün dünya da bir şölen havasında kutlarken, işçi bayramı bizim ülkemizde savaş ortamında kutlandı. Böyle olacağı sendika başkanların demecinden ve İstanbul valisi nin açıklamalarından belli olmuştu ama yinede içimde bir umut vardı.

Belki Sayın Hükümet üyelerinin canhıraş bir şekilde türbana özgürlük isterlerken belki emeğe saygı gösterip 1 Mayısı bayram kabul edip işçilerle taksimde halay çekerek kutlarlar diye düşünmüştüm. Ama nerde sanki bu ülkenin ve üretimin lokomotifi olan emek sahibi işçiler bu ülkenin düşmanları; Panzerler, biber gazı ile durdurmaya çalışmak yerine elinde karanfillerle Taksimde karşılanamazmıydı.

Polis sanki karşısında düşman var mantığıyla hareket ediyor. Hastanelere bile biber gazı atabilecek kadar gözü kararabiliyor. Vali ve iç işleri bakanının derhal istifa etmeleri gerekir diye düşünüyorum. Çünkü medeni ve demokrasisi gelişmiş ülkelerde öyle oluyor bizdeki gibi ısmarlama demokrasilerde kendilerini haklı çıkaracak mutlaka bir mazeret bulunmuyor.

Maalesef ülkemizde kişiye göre demokrasi anlayışı var böyle bir anlayış olurmu? Demokrasi herkes için eşit herkes için aynı olmalıdır. Tıpkı gelişmiş batı ülkelerinde olduğu gibi. Bir gün gelir herkes ihtiyaç duyar. Geçmişte sizin duyduğunuz gibi öyle değilmi? Sayın başbakan…

www.itpttv.com

Küresel ısınma ile tekrar gündeme gelen Tarım ve hayvancılığın, ülkemizde nasıl yok edildiğini gerekçeleri ile birlikte açıklamak için derlenip tarafımdan kaleme alınmıştır. Yazı dizisini sizlere 6 bölümde sunmayı planlıyorum. Herkesin okuması ve okunmasının da teşvik edilmesi gereken bir yazı olduğunu düşünüyorum. Çok değişik kaynaklardan yararlanılmıştır. Umarım faydalı olur. Bu çalışmada temel olarak kullanılan veri Devlet İstatistik Enstitüsü (DİE) ve TZOB verileri olup, 1980-2006 (26 yıl) dönemine aittir.

Türkiye, 1980’lere kadar kendi kendini besleyebilen 7 ülkeden biri idi. Kendi kendini besleyebilme ile anlatılmak istenen, bir ülkenin temel besin (tahıl ve hayvan) ürünlerini dışarıdan almasına gerek kalmadan, nüfusunu kendi imkânları yani ürettikleri ile doyurabilmesidir. Birçoğumuzun bildiği Maslow’un ihtiyaçlar hiyerarşisine göre insanoğlunun en temel ihtiyacı fiziksel ihtiyaçlarıdır. İNSANOĞLU ÖNCELİKLE KARNINI DOYURMALIDIR. Bu kapsamda; karnını doyurma ihtiyacı göz önüne alındığında, Cumhurbaşkanı ile asgarî ücretli sıradan bir vatandaş arasında hiçbir farkın olmadığını söyleyebiliriz. Öyle değilmi? Böyle felsefik bir girişten sonra Bilgisayar, otomobil, cep telefonu vb. ürünler olmadan hayat devam edebilir. Amaaaa havasız, susuz ve gıdasız hayat devam etmez. Ederse de en fazla 1 hafta devam eder. Bir dönem Amerika birleşik devletleri dış işleri bakanlığını yapan küresel sermayenin temsilcisi ve yöneticisi Henry Kissinger bakın ne diyor, ABD’nin yiyecek silâhı Arap petrol kartellerinin elindeki ‘Petrol silâhı’ ile boy ölçüşecek durumdadır.” Dünya tahıl ticaretinin 80’ini elinde bulunduran ABD, bugün dünyanın büyük kısmının yediği ekmeği sağlayan ülke durumundadır.

Şimdi Gelişmiş ülkeler, az gelişmiş ülkeleri tarımda bağımlı hale nasıl getirirler? Birlikte göz atalım.

ABD ve AB ülkeleri tarafından önce ‘ihracata dayalı kalkınma’ modeli önerilir. Dünya Bankası tarafından Kalkınmanın tek çıkar yolunun dış pazarlara açılmak olduğu, Kalkınmanın ancak ihracat ile mümkün olduğu söylenir.

İhraç edilecek malların üretimi için başlangıçta duyulan gerekli kredi Dünya Bankası tarafından verilir. Dünya Bankası ve IMF tarafından, Devlet destekleme alımlarının Gübre sübvansiyonlarının Düşük faizli kredi uygulamalarının KALDIRILMASI ŞARTI DİKTE EDİLİR. VE TARIM KENDİ KADERİNE TERK EDİLİR.

Alınan krediler genelde amacına uygun (üretime yönelik olarak) kullanılmaz yada kullandırılmaz. Üretime yönelik kullanım olmayınca sanayileşme olmaz, Sanayileşme olmayınca Millî tarım üretimi de kısa sürede gerilemeye başlar.
Millî tarım üretimi de kısa sürede gerilemeye başlayınca, İhracat yaparak zengin olma hayalleri kuran devlet, HEM SANAYİLEŞEMEZ, HEM DE KENDİ NÜFUSUNU BESLEYEMEZ HALE GELİR.

Eskiden dışarı tahıl satarken, dışarıdan tahıl almaya başlayan ülkeler dışarıya önemli miktarda kaynak aktarmaya başlarlar.
Son adımda da, devlet BORÇ TAKSİTLERİNİ ÖDEMEK İÇİN BORÇ ARAR HÂLE GELİR.

SONUÇ; Türkiye’de de yaşanan şey aynen budur.
DİMYAT’A PİRİNCE GİDERKEN EVDEKİ BULGURDAN OLMAK DİYE İŞTE BUNA DENİR.

www.itpttv.com

Gençlik, insan hayatının 12–24 yaşları arasındaki dönemidir. Bu dönem “fırtına-gerginlik” dönemi olarak da bilinir. İnsan hayatı belli dönemlerden geçmektedir. Fakat her dönem birbirinden bağımsız değerlendirilemez. Gençlik dönemi üzerinde de dururken kişinin bebeklik, çocukluk yaşantısı birlikte mütalaa edilmelidir.

Çocuğun aileden gördüğü sevgi, şefkat, tutum ve davranışlar, ailenin sosyo ekonomik durumu ve çocuğun eğitimine verdiği önem, ev ortamındaki huzur ve anlaşma durumu, evin bulunduğu sosyokültürel çevre, medyadaki programlar, öğretmenin öğrettikleri davranışları v.s. durumlar gencin hayatına yön veren hususlardır.

Gençliğin problemlerine değinecek olursak; üniversiteye girememe, işsizlik, meslek sahibi olamama, cinsel problemler, arkadaşsızlık, kararsızlık, kimlik bunalımı ve kendini tanımama, çabuk tepki gösterme, savurganlık, intihar, uyuşturucu kullanma, alkolizm, zararlı yayınlar, ailenin parçalanması ve güvensizlik, gelecek kaygısı gibi durumlar, günümüz gençliğinin psikolojik ve sosyolojik problemleridir.

Gençlik toplum ağacının meyvesi olduğu gibi aynı zamanda da çekirdeğidir. Dolayısıyla gençliğin problemleri bunalımları toplum kaynaklıdır ve bu problemler toplumun bütününü ilgilendiren ve çöküşüne sebep olabilecek hayati konulardır.

Eğitim öğrenciye kişilik kazandırma meselesidir. Dolayısıyla bu toplumun meselesidir. Herhangi bir kuruma tevdi edilen bir durum değildir. Eğitim fenomeni toplum tarafından bestelenen bir senfoniye benzer. Toplumda birlik ve uyum varsa, eğitim senfonisi de başarıya ulaşır. Aile, okul medya vs. kurumlar gençliğin eğitilmesi ile ilgili aynı çizgide hareket ettiği zaman müspet ve sağlam neticeler alınabilir.

Nasıl ki bir fabrikadaki çarklardan biri devre dışı kaldığında istenen sonuç elde edilemiyorsa; aile, okul medya vs. kurumlar, kendilerine ait alanda sorumluluklarının bilincinde aynı çizgide ortak hareket etmeyip kendilerinden bekleneni ifa edemezlerse; olumlu neticeler elde etmek, gençliğin problemlerine bunalımlarına çözüm bulmak, buza yazı yazmak kadar zorlaşır.

Yapılması gereken;
Anne-Baba, çocuğu, karşılıklı anlayış, sevgi, şefkat ve hoşgörünün hakim olduğu bir aile ortamında terbiye etmekle birlikte çocuğunun gelişim özellikleri hakkında bilgi sahibi olmalı, okul çağı geldiğinde okuldaki eğitimi evde destekleyecek tutum ve davranışlar içerisinde bulunmalı, davranışlarıyla örnek olmalı, arkadaş ortamını ve arkadaşlarının ailelerini tanımaya çalışmalı ve fazilete götüren yolları göstermelidir.

Okul, mükemmel bir şekilde işleyerek tomurcuk halinde teslim edilen çocukları; Millî Eğitimin amaç ve ilkeleri doğrultusunda, “Atatürk ilke ve inkılaplarını benimseyen, millî ve evrensel kültür değerlerini tanıyan, benimseyen geliştiren bu değerlere saygı duyan, ailelerine, topluma ve çevreye olumlu katkılar yapan, ailesine ve topluma karşı sorumluluk duyabilen, kendisi, ailesi ve çevresi ile barışık, başkalarının haklarına ve bireysel farklılıklara saygı duyan, farklı görüş,inanç, anlayış ve kültürel değerleri hoşgörü ile karşılayabilen, dürüst erdemli vs. bireyler olarak yetiştirmeli,”gerekli eğitimi layıkıyla yerine getirmelidir.

Yayınlar, tüm kollarıyla “TV, video, sinema, gazete ve dergiler, oyunlar vs.” ahlaki değerleri yıpratan, toplumun kendine ait özelliklerinin yok olmasına yol açan, şiddeti, cinselliği, alkol kullanımını özendiren yayınlardan uzaklaşıp evrensel kültür değerlerini tanıtan, milli ahlak, terbiye ve değer çizgisinde kendine düşen kılavuzluk vazifesini yerine getirerek eğitici, aydınlatıcı yol gösterici olmalıdır.

Sonuçta tüm kurumlar birlik ve uyum içinde sorumluluklarının bilincinde hareket ettiğinde gençlik, tarihimizde olduğu gibi toplum ağacının bahar filizi olarak yeniden dirilecek, çağ aşıp kapatacak kadar yücelecektir.

Kartalın yaşı 40’a dayandığında pençeleri sertleşir, esnekliğini yitirir ve bu nedenle de beslenmesini sağladığı avlarını kavrayıp tutamaz duruma gelir. Gagası uzunlaşır ve göğsüne doğru kıvrılır. Kanatları yaşlanır ve ağırlaşır. Tüyleri kartlaşır ve kalınlaşır. Artık kartalın uçması iyice zorlaşmıştır.

Dolayısıyla kartalın burada iki seçimden birisini yapması gerekir. Ya ölümü seçecektir ya da yeniden doğuşun acılı ve zorlu sürecini göğüsleyecektir. Bu yeniden doğuş süreci 150 gün kadar sürecektir. Bu yönde karar verirse kartal bir dağın tepesine uçar ve orada bir kaya duvarda, artık uçmasına gerek olmayan bir yerde yuvasında kalır.

Bu uygun yeri bulduktan sonra kartal gagasını sert bir şekilde kayaya vurmaya başlar. En sonunda kartalın gagası yerinden sökülür ve düşer. Kartal bir süre yeni gagasının çıkmasını bekler. Gagası çıktıktan sonra bu yeni gaga ile pençelerini yerinden söker çıkarır.

Yeni pençeleri çıkınca kartal bu kez eski kartlaşmış tüylerini yolmaya başlar. 5 ay sonra kartal, kendisine 20 veya daha uzun süreli bir yaşam bağışlayan meşhur yeniden doğuş uçuşunu yapmaya hazır duruma gelir.

Kendi yaşamımızda sık sık bir yeniden doğuş süreci yaşamak zorunda kalabiliriz. Zafer uçuşunu sürdürmek için, bize acı veren eski alışkanlıklarımızdan, geleneklerimizden ve anılarımızdan kurtulmak zorundayız.

Ancak geçmişin gereksiz safrasından kurtulduğumuzda, deneyimlerimizin yeniden doğuşumuzun getireceği olağanüstü sonuçlardan tam olarak yararlanabiliriz. işte bizler yani bu ülkede yaşayan tüm vatandaşlar olarak, hikayede anlatıldığı gibi Kartalın yapmış olduğu yaşam uçuşunu yapmak zorundayız. Eğer ülkemiz yeniden yaşam uçuşunu gerçekleştirecek ekonomik, siyasal ve kültürel değişimleri yaparsa işte o zaman müreffeh bir dünya ya kanat çırparız.

www.itpttv.com

Beni aynı semtte bulunan okulumdan ve
gittiğim camiden takip ederek fişleyen ve bir gün okul
bahçesinde top oynamak bahanesiyle yanıma gelen o kişi
ilk 'ağabeyim' idi. Daha sonra bana ve okuldan
seçtikleri fen, matematik ve türkçe derslerinin toplam
notu 21(10'luk sisteme göre) olan arkadaşıma cami
kütüphanesinde ders vermek bahanesiyle yakınlık
gösterdiler.

Yakınlık daha bir samimiyete dönüşünce
evlerine davet ettiler. Dersler evde devam etti. Bu
arada bizimle oyunlar oynuyor ve bol bol sohbet
ediyorlardı. Baştan futbol içerikli bu sohbetler yavaş
yavaş dini mevzulara geldi. Allah'ı tanımak, namaz
kılmak derken 'Öğretmenin Not Defteri' gibi kitapları
okumamızı istiyorlardı. Buna 'Sızıntı' okumaları ve
adını henüz bilmediğimiz o hocanın banttaki ses kaydını
toplu olarak dinlemelerimiz eşlik etti. Bize yeterince
itimat kazandıklarında o sesin 'Hocaefendi' ye ait
olduğunu ve kendisinin çok 'mübarek' bir insan olduğunu
anlattılar.

Artık 'işi' biliyorduk ve bize adam lazımdı. Okuldaki
arkadaşlarımızı nasıl 'kafalayarak' ağabeylerin huzuruna
getireceğimizi öğrenmiştik. Yıllar orta üçüncü sınıfa
getirdiğinde bizi artık sınavlara hazırlanma vakti de
gelmişti. Bu tarihlerde Kuleli Askeri Lisesi'ne girmenin
ne kadar önemli ve saygın bir iş olduğu sürekli telkin
ediliyordu bize.

Derken tanıdığımız birkaç arkadaşımız
orayı kazandı. Biz ise devlet lisesine devam ettiğimizde
okuldan arkadaş 'kafalamak' en büyük hedefimiz haline
gelmişti. Okulumuzun hemen yanında bulunan 'nur evi' ne
ders çalışma bahanesiyle getirdiğimiz arkadaşlarımıza
yemekler veriyor onları mümkün olduğunca bu evlerde
tutmaya çalışıyorduk. Bu kişilerle okulda ve başka
yerlerde de 'ilgileniyor' yörüngemizden uzaklaştırmamaya
çalışıyorduk. Bunların durumlarını her hafta düzenlenen
'istişare' toplantılarında ağabeylerimize anlatıyorduk.
Onlar da bize ne yapmamız gerektiğini, hangi yolları
adım adım takip etmemiz gerektiğini, yapmamız gereken
jestlere ve takınmamız gereken mimiklere kadar
anlatıyordu.

Yılsonlarında gelen 'Sızıntı koçanları' nı bitirmemiz ve
onlarca, hatta yüzlerce kişiyi Sızıntı'ya abone etmemiz
her birimizden bekleniyordu. Biz ise kimisinin parasını
kendi cebimizden vererek bu en kutsal yolda birbirimizle
kıyasıya yarışıyorduk. Zaman aboneliği de yine bu
şekilde cereyan ediyordu. Haftada okumamız gereken Kuran
miktarı, Risale-i Nur ve Hocaefendi Kitapları(Pırlanta
Serisi) miktarı belliydi. Bunlara ek olarak o zamanki
adı 'Tuna Kırtasiye' olan 'NT Mağazaları'nda kaçak
olarak çoğaltılan ve ağabeyimizin adını kullanarak arka
bölümden aldığımız 'Hocaefendi Vaaz Kasetleri'nden de
ağabeyimizin seçtikleri doğrultusunda dinlememiz
isteniyordu. Bunların hepsinin ortak adı 'keyfiyet' idi.
Bunu bir çetele halinde ağabeyimize her haftaki
'istişare' de sunmamız isteniyordu.

Hiç müzik dinlemezdik, kola içmezdik ve hep kumaş
pantolon giyerdik. Kız arkadaşımız asla olmazdı, okulda
yüzlerine bile bakmazdık. Sokakta hep yere bakarak ve
hızlı hızlı yürürdük. Ağabeyimizin dedikleri
ana-babamızdan önemliydi. Mehmet Kafkas'ın 'Geçmişi
Bilmek' ve 'Milli Mücadelede Öncüler' adlı kitaplarını
okuyorduk. Atatürk masondu, deccaldı. Atatürk Kemal'di,
Kemal Ağa idi. Atatürk baş eğlencemizdi. Okuldaki
hocaların bazısı 'duruma uyanmıştı', biz 'tedbir
dairesini' genişleterek okuldan çıkınca arka sokaktan
dolaşarak nur evine gidiyorduk, içeri birer ikişer
giriyorduk ve asla toplu çıkmıyorduk. Bize göre iki
çeşit adam vardı; 'müspet ve solcu'. Solcunun bir adı da
'kom' du. Kom, 'komünist'in kısaltılmışıydı. Ve okuldaki
bazı hocalar komdu. Özelikle de felsefeci.

Üniversite hazırlık dershanesi olan Fem'e lise ikinci
sınıfta da kayıt yaptırdık. Amaç hem iyi bir üniversite
hem de 'hizmet' para kazansın idi. Ortaokuldan beri
ailelerimizi alıştırdığımız 'ağabeylerle ders çalışma'
için onlarda kalmaya gitme faaliyetlerimize ayrı bir
önem vermeye başlamıştık. Bu kalma dönemlerine biz
'kamp' diyorduk. Kamplarda ders çalışılır ve uzun vadeli
projelerimizi ağabeylerimize anlatarak onların
direktifleri doğrultusunda yaşamımızı planlardık.
Ailelerimizle ağabeylerimizi ne zaman ve nasıl
tanıştıracağımızı ve her iki tarafın ne yapması
gerektiğine varıncaya kadar her şey planlanırdı. Öyle ki
tüm bu insanlara bir üstündeki 'not' verirdi.

Evlerin bir imamı vardı, yani evden sorumlu olan kişi.
İki ya da üç ev bir semte ve semt imamına bağlıydı.
Semtler bölgelere, bölgeler büyük bölgelere, büyük
bölgeler ilçelere, ilçeler şehirlere, şehirler ülkeye,
ülkeler kıtalara, kıtalar da en sonunda Hocaefendi'ye
bağlıydı. Hatta öyle ki O Muhterem Zat'a Dünya yetmez ve
evrende başkaları da varsa oraları da 'hizmet'e katmak
için ne gerekiyorsa yapılmalı idi. Bu insanların hepsi
birbirini denetler, not verir ve bir üstündekine durumu
iletirdi. Yani şıkır şıkır işleyen koskoca bir sistem
vardı.

Lise sonda Fem'in yurdunda kalmaya başlamıştık.
Çekebildiğimiz kadar arkadaşı Fem'e kayıt ettirmiştik
nasıl olsa sonra 'ilgileniriz' diye. Yurtta, odadaki
durumdan pek haberi olmayan diğer kişileri de namaz
kılma, çay içme ve türlü türlü bahanelerle yanımıza
çekmeyi başarıyorduk. Yani ağabeylerle danışıklı dövüş
şeklinde 'adam kafalama' tüm hızıyla devam ediyordu. Her
birimizin 'ilgilendiği' arkadaşlar da zamanla 'şakirt'
olma yolunda ilerliyordu. Ağabeylerimizin düzenlediği
maçlar, mangal partileri, çiğköfte partilerine artık not
ortalamasına falan da bakmaksızın İslami görüşe yakın
ailelerden çocukları seçerek getiriyorduk. Kola serbest
oldu, kot pantolon giydik.

28 Şubat sürecinde Hocaefendi'nin video ve ses
kasetlerini, kitaplarını evlerden alarak kendi
evlerimizde sakladık ve evlere Atatürk ile ilgili
kitaplar doldurduk. Evlerin çoğu yer değiştirdi. Bazı
ağabeylerimiz 'tedbir' gereği takma isim kullanmaya
başladı. Cep telefonlarının pilini istişarelerde söktük.
Telefonda 'Hocaefendi, hizmet, sohbet' gibi kelimeleri
kullanmayı yasakladık. Bunların yerine 'maç yapmak, çay
içmek, çorba içmek' gibi önceden kodladığımız filleri
kullanmaya başladık. Aslında yapılan her şey 'istişare'
adı altında yukardan gelen emirlerin bize verildiği
toplantılarda kararlaştırılıyordu. Yani 'istişare'
yoktu, belki teferruatta vardı, ama her şey bir emir
zinciri vasıtasıyla bizim önümüze konuyordu.

2000'ler ;

Üniversiteye girince artık biz de 'ağabey' olmuştuk.
Evlerde kalmaya ve sistemi bizzat kendimiz daha büyük
sorumluluk üstlenerek yürütmeye başlamıştık.
Talebelerimiz vardı, onlarla ilgileniyorduk. Aksiyon
okuyorduk, artık bandrollü ve sakıncalı yerlerinden
temizlenmiş Hocaefendi kasetlerini koli koli alarak
herkese ama herkese dağıtıyorduk. Hocaefendi hakkında
yine 'hizmet'in başka yayın evlerinden çıkmış kitapları
'mütevelli olmuş esnaf ağabeylerimizin' katkılarıyla
kolilerce alıp dağıtıyorduk. Kitaplar binlerce
satıyordu. Ramazanda zekât, kurban bayramlarında deri
topluyorduk, kurbanlık parası topluyorduk. Amerika'dan,
Hocaefendi'nin yanından gelen ağabey gelmişti bir
seferinde. O anlatıyordu biz ağlıyorduk. Ardından adam
başına toplayacağı büyükbaş kurbanlıkların sözünü almaya
ve kayıt ettirmeye başlamıştı. Her birimizden 60-70
belki de 100-120 büyükbaş kurban parası getirmemizi
istiyor ve pazarlık bu rakamlardan açılıyordu.

Bazı tanıdıklarımızın yaptığı hiçbir iş yoktu. Evde de
kalmazdı. Sonradan bu kişilerin görevinin 'çok özel'
olduğunu öğrendik. Bunlar Türk Silahlı Kuvvetleri'ne
girmek üzere olan öğrencilerle askeri okuldayken
'ilgileniyorlar' idi. Hocaefendi'nin 'en önemli on
görevden biri' saydığı bu iş için seçilmiş insanlardı.
Hepimizin en nefret ettiği yer Ordu idi. Bir
toplantımızda bir ağabeyimizin Ordu, Danıştay ve diğer
'solcu' kurumlar için yaptığı tanımlama ilginçti.
Ağabeyimiz bu gibi kurumlar için 'artık fitne
kurumlaşarak üzerimize geliyor, biz de bir an önce
kurumlaşarak karşı koymalıyız' diyordu. Gazetemizi
sürekli okumamız gerektiği de bir diğer telkin idi.
Özkök Paşa'nın Genelkurmay Başkanı olacağı günleri ip
ile çekiyorduk.

Aksiyon Dergisi'nin bir sayısında 'Ergenekon' diye bir
grup kapak yapılmıştı. Bu sayıdan çok sayıda fotokopi
çekerek hepimizden okumamız istenmişti. Yazıda, devlet
içinde gizli bir birimin oluşturulduğu ve bu birimin
amacının Arjantin benzeri sosyal patlamaların önüne
geçmek, devlete zarar verebilecek oluşumlara müdahale
etmek olduğu yazılıydı. Ağabeylerimiz bunun bize de
müdahale edeceğini söylediler. Bu benim için bir dönüm
noktasıydı.

Biz bu devletin bekasına, milletin dertlerine derman
olmaya çalışmıyor muyduk? Bizi solcular engellemiyor
muydu? Bizim mücadelemiz iman kurtarmak değil miydi?
Bize ne toplumsal patlamaların önüne geçmek ve devleti
korumak için kurulmuş bir gizli teşkilattan? Devlet
hepimizin devleti değil miydi, neden korumasınlar ki?
Hem bize ne diye düşman olsunlar ki?

Uyanışım;

Artık her şey saçma geliyordu bana. Biz bir emir
kuluyduk ve ne denirse yapıyorduk. Çünkü toplu olarak
cennete girecektik. Sorgulama yoktu, körü körüne
bağlanma ve emri ne kadar çabuk yerine getirdiğine bağlı
olarak sahte bir samimiyet vardı. Ama bu sahtelik
genellikle bize emir verenler ve onların üstünden
başlıyordu. Tabanı samimi ve bir o kadar da cahil (beyni
etkisizleştirilmiş anlamında) insanlar oluşturuyordu. Bu
insanlar dürüst, çalışkan ve edepli insanlardı. Ama
uyuyorlardı. Üstelik biz uyutmuştuk yıllarca
çocuklarını, kendilerini, karılarını, tüm yakınlarını.

Sırf 'solcularla' inatlaşma uğruna yaptığımız birçok
saçma iş vardı. Bunlara en iyi örnek Yeni Yüzyıl
gazetesinde Hocaefendi'nin röportajının çıktığı zamandı.
Bu gazeteyi sırf solcular 'Hocalarının röportajına bile
sahip çıkmıyorlar' demesinler diye balya balya aldık ve
Zaman gazetesinin depolarında çürümeye bıraktık, sonra
da imha ettik. Bazı yerlerde Zaman gazetesinin içine
koyarak dağıtıldığını duyduk. Gazete hiçbir yerde
bulunmaz olmuştu. Üç günlük röportajı on beş güne
yayarak ve tirajını da ona katlayarak gazete büyük kar
etti sayemizde. Bir sefer de Süleyman Demirel'in Fatih
Üniversitesi'nin açılışında 'burayı doldurabilir
misiniz' demesi üzerine iş-güç, okul-sınav demeden
koştuk ve doldurduk orayı. Hocaefendi istiyor diye daha
yeni okuduğumuz kitapları bir kere daha okuduk.
Hocaefendi çağırıyor diye pılımızı, pırtımızı topladık
Amerika'da yaşamaya gittik bazılarımız. Buna da 'hicret'
deniyordu. Bir keresinde, bir arkadaşıma giden biri
hakkında ne zaman döneceğini sorunca bana güldü ve dedi
ki 'hicret bu, dönmek olur mu'. Benim bildiğim hicret
sayfası dinen kapanmıştır. Hele Türkiye gibi
ibadetlerinizi rahatça yapabildiğiniz bir ülkede.

Merakım şu: Türkiye'de halkın 99'u Müslüman. Amerika
ise kendi deyimiyle Müslümanlara karşı bir haçlı savaşı
başlatmış durumda. Nasıl oluyor da burada rahat
olunamıyor lakin orada istediğimizi yapmamıza izin
veriliyor? ABD her yere ajanlar sokarken, iki kişi bile
kendi karşısında ciddi bir şeyler yapmaya kalktığında
haberi olurken bu nasıl denli büyük bir oluşuma müsaade
ediyor? Üstelik bu oluşumun biricik görevi insanları
Müslüman yapmak iken. ABD'nin yoksa insanları Müslüman
yapmak gibi bir gizli amacı mı var? Yoksa Hocaefendi
ABD'nin de mi üzerinde büyük bir güce sahip ki bizimle
uğraşamıyor? Garip işler bunlar. Bizden ABD'ye hicret
etmemizi Fatih Koleji'ndeki bir barkovizyon gösterisi
sonrası Hocaefendi'nin yanından gelen bir ağabey
istemişti. Ben de düşünmüştüm; bu resmen bir beyin göçü
ve sermaye göçü... O zamanlar Hocaefendi için evden bile
dışarı çıkmıyor denmişti. Ağabeylerimiz diyormuş ki
'hocam zaten çok hastasın, bari bir çık bahçede dolaş'
ama Hocamız hiç çıkmıyormuş. Aynı yıllarda yeşil.org
adlı internet sitesinde Hocaefendi'nin boy boy dışarıda
çekilmiş resmi yayınlanıyormuş da haberimiz yokmuş. Biz
Hocamız'a üzülüp dua etmekle vaktimizi geçiriyorduk. Bir
de tabi gelen emirleri eksiksiz yapmakla.

Hocaefendi'nin Latif Erdoğan'a yazdırdığı 'Küçük Dünyam'
adlı kitabından en az bir kere yazılı sınav olmamış
şakirt tanımıyorum ben. Anlamadığım bir nokta da bu
işte. Yani sen ta Amerikalardan 'diğergamlık' üzerine,
'hizmette önde mükâfatta geri durma' üzerine
göğüslerimize salvolar savur, sonra da çıkıp kendini
anlatan kitaptan bizi belki beş belki on kere imtihan
et. 'İmtihan Dünyası' bu olmasa gerek. Halen 'hizmette'
aktif olan ve son derece de teslimiyetçi bir arkadaşım
bir seferinde şunları söylemişti, ben de yanlışı o zaman
fark etmiştim: 'ne bu Hocaefendi, Hocaefendi ya... Allah
var, Peygamber var ya'

Hocaefendi, Hocaefendi, Hocaefendi... 'Hocaefendi ne
diyor bu konuda, Hocaefendi'nin çok mühim tespitleri var
bu konuda, Hocaefendi bugün ne diyor, Hocaefendi'nin
dediklerini artık herkul.org sitesinden günü gününe
takip edebileceğiz arkadaşlar, Hocaefendi çok ciddi
uyarıyor, Hocaefendi çok mübarek, Hocaefendi bizzat
ilgilenmiş, Hocaefendi adını bizzat kendi koymuş,
Hocaefendi derhal yapılsın istemiş, Hocaefendi,
arkadaşlar dikkatli olsun demiş, Hocaefendi, arkadaşlar
artık evlensin demiş, Hocaefendi, çocuk yapın demiş,
Hocaefendi, İŞHAD'ı güçlendirin demiş, Hocaefendi,
gazete tirajının bu haliyle karşıma çıkmayın demiş,
Hocaefendi başı açık 'ablalar' la da evlenilsin istemiş,
Hocaefendi, bir dua etmiş maçın ikinci yarısı
Galatasaray iki gol atarak Real Madrid'i devirmiş,
Hocaefendi, Allah depremde İkitelli Medyası'nı
'çiftetelli' gibi sallardı ama içlerinde mübarek
gazeteler de var demiş, Hocaefendi üzülmüş, Hocaefendi
çok kederlenmiş, Hocaefendi hastalanmış, Hocaefendi,
Asya Finans Kredi Kartı alın demiş; Ulusal Televizyon
ihalesi yapılacağı gün Asya Finans'ın kasasında o kadar
para yokmuş, para lazımmış, Hocaefendi şunu demiş,
Hocaefendi bunu demiş...' Bu konuşma tarzına sıradan bir
'ışık evi'nde her gün rastlayabilirsiniz.

Nurettin Veren'e gelince; 'o ne pis bir adam öyle, tipi
kayık, pis bir çıkarcı o, yalancı herifin teki' gibi
yakıştırmalar yapıyorlar. Ve size şu kadarını
söyleyeyim, bu insanları asla şartlandırıldıkları
haricince bir şeye inandıramazsınız. Belki size abartı
gelir ama ben biliyorum ki Hocaefendi bugün atlayın ve
ölün dese sayıları binlere varabilecek kadarı bu emri de
hiç çekinmeden yerine getirir. Nurettin Bey bu konuda ne
söylese azdır. Hiçbir şey bu gerçek kadar sıra dışı
değildir, yine bu gerçeğin tasvirleri bile.

Sonuç ;

Aklı başında herkesin de anlayabileceği gibi bu bir
karşı devrim örgütlenmesidir. Devlet içinde koskoca bir
devlettir. ABD ve AB çıkarlarına koşulsuz hizmet
etmektedirler. Ayrıca birçok yerde yazıldığı gibi
dergileri, radyoları, televizyonları, üniversiteleri,
vakıfları, ışık evleri vs. her şeyleri vardır. Öyle ki
savcıları, kaymakamları, valileri, emniyet müdürleri,
öğretmenleri, doktorları, istihbaratçıları (ki bu konuya
doymak bilmeyen bir iştahla yanaşmaktadırlar),askerleri,
milletvekilleri, bakanları vardır. Hemen hemen her büyük
partinin de desteği ile bu noktalara gelinmiştir. Bence
yegâne çözüm bu örgütün tüm malvarlığına el konmasından
geçer. Ama sorun şu ki; kim koyacak?

Diğer insanlardan tüm bu olan biten son derece
profesyonelce saklanmaktadır. Hatta çıkan yalan haberler
bile buna en güzel şekilde hizmet etmektedir. Yok,
Fethullah komandoları varmış; yok, kendilerini
patlatacaklarmış, yok, hücre evleri varmış; tabancalar,
tüfekler, bombalar varmış... Bu atmosfer onlara en çok
yarayan ortamı oluşturuyor ve kendilerinin terörist
olmadığını 'muhabbet fedai'leri olduğunu insanlara
yaymalarına yarıyor.

Bu kişilerin ne yapmaya çalıştıkları çok iyi bilinmeli
ve o kanaldan mücadele verilmelidir. Örgüt deşifre
edildiğinde, ABD yerine başkasını bulmak için faaliyete
geçecektir ve bu zannımca on yıl on beş yıl kadar bir
zamanı alacaktır. Bu bir bölünme süreci olarak da
yansıyabilir Fethullahçılara. Çünkü kurulu mekanizma en
güzel şekilde işletilmektedir. Bir daha böyle bir
mekanizmayı kurmak çok çaba gerektirir. Bölüp bir
kısmını yine ABD emriyle kamuoyunda kötülemek diğer
kısmıyla yola devam etmek ile de bu mücadeleyi
verebilirler. Her ne yapılacak ise bu darbeden hemen
sonra yapılmalıdır. Yani bir daha güçlenmesine fırsat
verilmeden 'meydana getirdiği boşluk' doldurulmalıdır.
Ama dediğim gibi ilk iş; oyunu açığa çıkarmak ve
'Ağababası' olan ABD'nin işlerliğini yitiren bu beşinci
kolunu gözden çıkarmasını beklemek olacaktır...

Eğer deyim yerindeyse kaba tabiri ile ben de dumura uğradım. Daha önce değişik makalelerde ne kadar içi boşaltılmış bir toplum olduğumuza değinmiştim bütün bunlar içi boşluğun yansımaları.

Bugün her şeyin başı eğitimdir anlayışına inanan birisi olarak konuyla ilgili düşüncelerimi paylaşmak istiyorum. Evet, bu durumdan bireysel olarak öğrenciler sorumlu tutulabilir ancak, eğitim sisteminin ve de hepsinden önemlisi okullarımızın içinde bulunduğu durum çok daha önemli bence.

Yaşı kırkın üstünde olan herkesin bildiği gibi eskiden bir lise öğrencisi, en azından kendi ülkesinin yazarlarını okumuş, dünya klasiklerini okumuş, herhangi bir konuda tartışmaya girebilecek düzeyde gelişmiş bir nitelikteydi.

Şimdi kendi yaşadığı ortamı bilmeyen, çevresinde ne tür yerleşimler var, komşuları, özelikleri ve tarihi geçmişini bilmeyen, merak etmeyen, sorgulamayan bir öğrencinin veya gençliğin bu ülkenin geleceğine ne katabileceğini hepimizin üzerinde düşünmesi gerek.

Sanıyorum ki Sayın Vali bu durumdan kaygı duyduğu için haklı olarak şoke olmuştur.

Sayın Valinin endişelerine katılmamak mümkün değil. Ancak sorun nerde ve kimde? Öğrencide mi? Yoksa eğitim sisteminde mi? Bu sorunun cevabını vermek gerekir öncelikle. Eğer Bu sorunu yalnız öğrenciye yüklersek birkaç yıl sonra bir başka valimiz daha da şoke olacak cevaplar almaya mahkûmdur.

Ancak sistemi sorgular ve gereğini yapmak için köklü çözümler ararsak işte o zaman soruna daha doğru yaklaşmış olur ve ülkemizin nitelikli insan kaynağına kavuşmasına da katkı sağlamış oluruz.

Anzaklar Çanakkale’ye Dedelerinin savaştığı yerlere 15 bin km öteden, başka bir kıtadan gelip mezarlarını ziyaret ediyorlarsa, eğer bizim gençlerimiz de Dedelerinin daha nerde savaştıklarını ve tarihini bilmiyorlarsa değerli arkadaşlarım işte o zaman çok ciddi bir sorunla karşı karşıyayız demektir.

Bu bağlamda ülkemiz eğitim sistemini, yeniden gözden geçirmelidir. Bana göre temel sorumluluk eğitim sistemimizdedir. Mevcut sistemin yapısından kaynaklanan eğitimin ezberci olması ve sınava endeksli yapısı ile kişinin kendisini geliştirmesine müsaade etmediğini düşünüyorum.

İlkokul 4 sınıftan itibaren sınav korkusu ile başlayan ve sürekli test esasına dayalı, analiz etmeden cevaba odaklanan eğitim sistemi kişiyi geliştireceğine inanmıyorum.

Dahada önemlisi bana göre hiçbir öğrenci kendini geliştirmek için değil, sınavı kazanmak için çırpınıyor. Çünkü sınav eşittir geleceğini belirlemek durumu söz konusudur. Maalesef bugün ülkemizde eğitim, parası olanın aldığı bir hizmet haline gelmiştir.

Eğitimin adım adım özelleştiği bir ortamda bir tarafta sayıları hızla artan özel okullar, dershaneler, öbür tarafta açlık sınırının altında maaş alan öğretmenlerin, genelde yoksul aile çocuklarının gittiği devlet okullarında vermeye çalıştığı eğitim sistemi acaba ne kadar başarılı olur tartışılması gereken bir konudur bence.

Bir zamanların en çok önemsenen kurumu Milli Eğitim okullarının bugün neredeyse ilgisiz ve gariban kaldığı ortadadır. Bu ortamlarda ne eğitim ruhu ne de öğrencide öğrenme becerisi ve hevesi geliştireceğini düşünüyorum.

Hiçbir öğrencisini araştırmaya yönlendirmeyen, kitap okutmayan, tiyatroya sinemaya gitmeyen, bir toplumdaki gençler doğal olarak gelişemez.

Ulu önderin deyimiyle sanata değer vermeyen bir toplumun bir damarı eksiktir. Öncelikli olmazsa olmazı eğitim sistemimizi yeniden gözden geçirip sorgulayan, araştıran ve eleştiren bir yapıya kavuşturmaktır.

Yoksa çağdaş gelişmişlik düzeyine erişmek imkânsız diye düşünüyorum. İşte değerli arkadaşlarım her alanda olduğu gibi emperyalizm eğitim alanında da bizi yok etmeye yönelik çalışmalarını hızlandırmış.

Ülkemizin çocuklarını ve gençlerini tarih bilincinden yoksun bırakmıştır. Maalesef okuyan, araştıran ve eleştiren, Ülkesinin değerlerini bilen nesiller yetiştirmediğimiz sürece, neslimizin tehde olduğunu görmemek safdillik olur. Nitelikli eğitim sorunu, ülkemizin var olmak ve yok olmak sorunu kadar önemli bir sorunudur.

Bugün ülkemizin yaşadığı bunca sorunun temelindeki insan kaynağı sorunu bu sıralarda başlıyor. Mutlaka konu bir bütünün parçası olarak enine boyuna bir devlet politikası ile çözülecek niteliktedir. Bunun için günün koşullarına uygun yeniden bir eğitim reformu şarttır. Bunu yapmaya mecburuz. Bu gidişat hiç hoş değil ve ülkemizi ileriye taşımakta yetersiz kalıyor. İşte Adana daki lise öğrencileri bunu net olarak gözümüzün içine soktu diye düşünüyorum.

www.itpttv.com

adım mustafa ateser

LAİK TÜRKİYE CUMHURİYETİ VATANDASIYIM, BÜYÜKLERİM BİZE BU GUNKÜ SARTLARI SAGLAMAK VE ÜLKEMİ SÖMÜRGE OLAMAKTAN CIKARMAK VE DEMOKRATİK VE LAİK BİR YÖNETİM BİÇİMİ OLUSTURMAK İÇİN YÜCE ÖNDER MUSTAFA KEMAL ATATÜRK ÖNDERLİGİNDE ÇOK MUCADELE VERMİŞLER VE BİZLERE BUGUNKU MİRASI BIRAKMISLAR VE TEK BEKLENTİLERİ BİZİM BUGUN ONLARIN BİZE BIRAKTIGI DEMOKRASİ VE LAİK TÜRKİYE CUMHURİYETİNİ YASATMAK...

BİZE HEP SİZİ ÖRNEK GÖSTERDİLER MEDENİYET AVRUPADA BATIDA DEDİLER,AMA YANILMISLAR.SİZ MEDENİYETİ ÖZGÜRLÜĞÜ İNSAN HAKLARINI KENDİ ÜLKE CIKARLARINIZ DOGRULTUSUNDA EGİP BÜKÜYORSUNUZ.ASSAGIDA TÜRK BASININDA CIKAN GAZETENİZ KAYNAKLI BİR YAZI OKUDUM.

NEW YORK TIMES: Seçimde AK Parti’yi alt edemeyen çevreler devletin hala kontrol altında tutabildikleri tek ayağı olan yargı sistemine yönelmiş durumda.

BU TAMAMEN YÖNLENDİRİLMİŞ VE SİZİN ÜLKENİZİN VE AVRUPA BİRLİGİ CIKARLARINA UYGUN BİR MANSET
CÜNKÜ BUGUNKU YÖNETİME DAVA ACILMA SEBEBİ SİZİN COK ÖNEM VERDİGİNİZ DEMOKRASİ VE LAİKLİK İLKESİNİ ÇATLATIP KIRMAK VE KIRIKLARIDA HALI ALTINA SÜPÜRMEK,

DEMOKRASİ VE İNSAN HAKLARI İÇİN IRAK -AFGANİSTANA GİTMEDİNİZMİ? AMA DEMOKRASİ İÇİN GİTTİGİNİZ IRAKTA İLK İŞNİZ PETROL VANALARININ BASINA GECMEK OLDU VE HALA VANALARIN BASINDASINIZ ,İRAN İÇİNDE HAZIRLIK YAPIYORSUNUZ ORAYA DA DEMOKRASİ GÖTÜREMEK İCİN SEBEB ARIYORSUNUZ.

BENİM ÜLKEMDE Kİ DEMORASİ VE ÖZGÜRLÜK SİZDE BİLE YOK,
SİZDEKİ MİLLETVEKİLLERİ BİZDEKİ GİBİ DEVLETE KARSI GELEBİLİYORLARMI,
MİLLETVEKİLLİKLERİNİ SAHSİ CIKARLARI İÇİN KULLANABİLİYORLARMI?
CESİTLİ SUCLARLA YARGILANIP DOKUNULMAZLIK ZIRHININ ARKASINA SAKLANIYORLARMI?
SİZ BUNLARI SORGULASANIZA DOKUNULMAZLIKLAR KALKSIN MEDENİ DÜNYADA BU YOK DİYE BASLIK ATSANIZA

COGUNLU VE HALKIN SECTİKLERİ DİYORUNUZ. 47 Mİ 53 COGUNLUKTUR.
CARPIK SECİM SİSTEMİ İLE 47 BUGUN MECLİSTE 65 TEMSİL ADİYOR BU SECİM SİSTEMİNİ DEGİŞTİRİN DİYE BİR MANSETTE ATATBİLİRSİNİZ.
SİSİN ÜLKENİZİ BİLMEM AMA ÜLKEMDE YARGI BAGIMSI DIR.AMA SİZ VE AVRUPA BİRLİGİ BÖYLE BASLIKLARLA VE BU BASLIKLARDAN DESTEK ALAN YÖNETİM YARGIYI BASKI ALTINA ALMAYA CALISIYOR .SİZ DOLAYLI OLARAK ÜLKEMİN İÇİŞLERİNE MUDAHALE EDİYORSUNUZ.

SON OALARAK ÜLKEMİN BULUNDUGU KONUMDA KAREDENİZE GİRİŞ CIKISI VE BOGAZLARI KONTROL EDEN ORTADOGUNUN EN ÖNEMLİ COGRAFYASINDA
İRAN NIN VEYA ONA BENZER BİR ÜLKE OLMASINI İSTERMİSİNİZ.
ÜLKEMDE DEMOKRASİ İNSAN HAKLARI VE ÖZGÜRLÜKLER EN AZ SİZDE Kİ KADAR VAR HATTA SİZDEN FAZLA

SON BİR SEY BİR BASLIK TA BENDE

Cargill Yasası’na Meclis’ten onay
koruduguz ve arka cıktıgınız yönetimin oyları ile kabul edildi

ülkemin tarım arazilerini sirketleriniz vasıtası ile elimizden alıp saniyi için kullanıyorsunuz.artık bugdayda bile dısa bagımlıyız.
zaten bunları baska bir yönetime yaptırma imkanı yoktu.

Çünkü karşılarında muhalefet edebilecek, onların oyunlarını bozabilecek, işlerine çomak sokabilecek tek güç yalnızca gerçek aydınlardır. Bütün dünyada etik küreselleşme denen bir şey var. Ben şundan eminim hiçbir gerçek aydın etik küreselleşmeye, etik liberalizme karşı değildir. Karşı oldukları vahşi kapitalizm, vahşi küreselleşme, vahşi liberalizmdir.

Çünkü bu ibarelerin başına vahşi kelimesini oturttuğunuz zaman bütün kurallar ve sistem, halkların aleyhine işler halklar bundan zarar görür. Ne olur; O zaman sen fabrikandan işçi atarsın, sigortasız çalıştırırsın, asgari ücretin bile altında işçi çalıştırarak insanları açlığa mahkûm edersin. Ama başına etik getirdiğin zamanda; Sen gider onlara mal satarsın onlar gelir sana satar.

Sen gider orda fabrika kurarsın onlarda gelir burada kurar. İşçine de hak ettiği değeri verir çağdaş yaşamını sağlayacak ücreti ödersin. İşin doğrusuda budur zaten. Onlar gelip senin ülkende özelleştirme adı altında banka kuracaklar ya da satın alacaklar sen gidip orada bırak banka kurmayı, şube bile açamayacaksın, bu nasıl bir adalet anlayışıdır?

Eğer sistem böyle işlerse tabiî ki senin bütün kaynaklarını da sömüreceklerdir. Küresel sermayenin temsilcileri bize 17-18 yy larda yaşanan vahşi kapitalizmini satmak için bizim gerçek aydınlarımızı hep halkın çıkarlarına karşı gösterdiler, ellerindeki bütün güçleri de bunun için kullandılar. Bütün bunlar sömürüyü daha da arttırmak içindi. Maalesef sonunda ülkemizde etnik kavga çıkarmayı da başardılar.

Yok kendi dilinde eğitim yok siz başka halksınız yok siz farklı inançlara sahipsiniz gibi kimseye yararı olmayan gerekçeler. Bu söylenenler zaten kendi doğal mecrası içinde yaşanıyor herkesin kendi dilini konuşmaktan kendi dinini yaşamaktan dolayı bir sıkıntısı yok. Senin yapman gereken; Küreselleşen dünya diyorsak sınırların kalktığı bir dünya diyorsak onlara bütün dünya ile iletişim kurmaları gereken dili öğretmek gerekmez mi?

Yooook çünkü öğretirsen o zaman senle rekabet eder, kendine niye rakip yaratasın ki onlar 3-5 milyon kişiyle iletişim kursun yeter, Dünya bize kalsın. Maalesef değerli arkadaşlarım 1980 sonrası küresel sermaye bu ülkenin üniversitelerini, akademisyenlerini ve medyasını da istedikleri bilgilerle yalan yanlış doldurarak onların sırtından amaçlarını gerçekleştirmeye devam ediyorlar.

Ülkemizde özgür beyinler yetişmiyor, yetiştiremiyoruz. Çünkü toplumun bütün kesimleri bir yerlere angaje edilerek, Özgür düşünmeleri engellenmiş. Siyasi partilere, Cemaatlere, tarikatlara, ağalıklara ve vakıflara. Bağımsız üniversitelerimiz yok bunlar olmayınca nasıl özgür düşünen beyinler yetiştireceğiz?

Özgür beyinler yetiştirmek için önce ekonomik olarak güçlenmek gerek, Buda üretimden geçiyor üretmek içinde fabrikalara ihtiyaç var oda yabancıların elinde nasıl olacak?

İşte değerli arkadaşlarım; Bugün birçok kesimin diktatör dediği, ulu önder Atatürk bütün bunları tam 85 yıl önce görmüş, bugün özelleştirme adı altında yabancılara peşkeş çekilen kurumları, milli sermaye oluşturmak ve özgür beyinlerin yetişmesini sağlamak için, kurulmasına öncülük etmiş. O dönemlerde bir sürü genci yurt dışına eğitim almaya göndermiş öğrendiklerini geri dönerek, ülkesinde uygulamaya çalışmış gençlerin sayesinde, bu ülkenin kendi ayakları üzerinde durmasını sağlamıştır.

Ölümünden sonra maalesef ulu öndere çeşitli nedenlerden dolayı, ilkelerinden vazgeçilerek ihanet edilmiş. Bugün geldiğimiz nokta hepimizin gözleri önünde Amerikan mandası bir Türkiye…

www.itpttv.com

Başsavcı son derece doğal yasal hakkını kullanarak bir parti hakkında kapatma davası açtı. Kapatılıp kapatılmayacağına da yüce mahkeme karar verecek.

Demokrasinin işlediğinin bir göstergesi bence, kuvvetler ayrılığı prensibi yasama, yürütme, yargı bu üç erk birbirlerinin Anayasal çerçevede denetim görevlerini de yaparlar ayrıca.

Demek ki bu erklerden birini temsil eden yargı hukuk dışı bir takım yaptırımlar ve teh görmüş olmalı ki, iktidar partisi hakkında kapatma davası açmış. İktidar olmak demokrasilerde aşırı özgürlük ve ben istediğimi yaparım rejimi değil ki değerli arkadaşlarım.

Maalesef bu günkü iktidar 50 halk desteğim var diyerek pervasızca bu halkın arasına nifak sokmuş, türbanlı ve türbansız diyerek insanları kamplara bölmüş, her defasında hilafet özlemini dile getirmiş, demokrasi den kaynaklanan hak ve özgürlüklerin yasal boşluklarından faydalanarak bu ülkenin kurumlarını bir biriyle çatışır hale getirmiştir.

Ben prensip olarak partilerin kapatılmasına karşıyım ama Türkiye Cumhuriyeti kanunlarına bağlı olarak kurulan siyasi partilerinin de, sırf sayısal çoğunluklarına güvenerek ben dilediğimi istediğimi yaparım demeye hakkı yoktur.

Yani Sayın Başbakanın dediği gibi milli iradenin önüne hukuk geçemez gibi bir söylem olabilirmi değerli arkadaşlarım. Eğer Sayın başbakanın dediği gibi olursa ulemaların fetvalarıyla ülkeyi yönetmeye ve yargılama yapmaya kalkarız.

Hukuk adaletin eşit şekilde herkese ulaşmasını sağlamak için vardır. İşte Demokrasinin ve hukukun üstünlüğünün önemi buradadır. Çoğunluğa karşı azınlığın hakkını korumaktır. Demokrasi hiçbir zaman padişahlık rejimi olmamıştır. Sayısal çoğunluğunuza güvenerek, ben böyle istiyorum böyle yapacağım diyemezsiniz bu ülkenin kendisini koruyacak ve kollayacak olan kurumları vardır.

Bence Kimsenin ayağa kalkmasına gerek yok Yargıtay başsavcısını kutluyorum. Bir ara bu ülkede erklerin önünde bir engel varmış, sanki yargı uyuyormuş gibi geldi bana Allaha çok şükür kü yanılmışım işte başsavcı gibi ülkesini ve milletini seven biri çıkar birilerine haddini bildirir.

Bildirmelidir de bence. Kimsenin ama hiç kimsenin devlet ciddiyetini ve cumhuriyetimizin kazanımlarını bertaraf etmeye hakkı yoktur. Bana göre bu günlerin müsebbibi olan MHP hala AKP nin isnepnesi olmaya devam ediyor. MHP’nin AKP’nin cumhurbaşkanı seçim sürecinden tutunda türban konusuna kadar verdiği desteği de anlamaya çalışıyorum.

Nasıl olsa onunda kokusu çıkar yakında. Şimdi iktidar partisi Yargıtay’ın parti kapatma yetkisini elinden almak için anayasa değişikliğine gidiyor. O zaman demokrasiyi ve cumhuriyeti kollama ve koruma görevi olan başka demokratik güçler devreye girer.

Herkesin aklını başına almasını diliyor, kimsenin cumhuriyetin kazanımlarını yok etmeye çalışmadığı, bolluk ve bereketin olduğu kardeşlik ve sevginin hüküm sürdüğü bir ülkenin özlemiyle saygı ve sevgilerimi sunuyorum.

www.itpttv.com

Bende çok etkilendim sayın Oruç’un affına sığınarak böyle onurlu,ilkeli davranışların herkesin bilmeye hakkı vardır anlayışıyla bunu sizlerle paylaşmak istedim.

Şimdi mevcut partilerin Genel Başkanları kim olursa olsun herhangi bir milletvekiline veya parti MYK üyesine sen yoruldun biraz dinlen dese kaç tane milletvekili benim yorulup yorulmadığıma siz karar veremezsiniz onu ancak ben bilirim diyebilir.

Evet, evet… Size soruyorum. Alacağı cevap ne olurdu?
"Şaka mı yapıyorsun sen muhterem? Bu soruyu bilmeyecek ne var? Elbette şöyle bir cevap olurdu alacağı; "Emredersiniz, Sayın Genel Başkanım Siz böyle uygun gördüğünüze göre, sanırım; yorulmuşum ben. Partimizin yönetim kurulu üyeliğinden derhal istifa ediyorum."

Haklısınız Ben de sizin gibi düşünüyorum;"Yorulup yorulmadığımı siz mi bilirsiniz, ben mi bilirim? Dinlenme ihtiyacını duyarsam, bunu sizin söylemenize gerek kalmadan