Bir kağıda sığan hayaller: Hıdırellez

Çocukken anlamazdım açıkçası. Büyükler gece beyaz bir kağıda dilek yazardı, gül ağacının altına bırakırdı. Sabah kalktığımda sanki dünya değişecekmiş gibi bakardım etrafa. Şimdi anlıyorum; değişen aslında dünya değil, insanın içi.

Hıdırellez biraz da buna benziyor. İçinde bir şeyleri yeniden başlatma cesareti.

Bu gece insanlar küçük kağıtlara büyük hayaller sığdırıyor. Kimi bir ev çiziyor, kimi bir kalp, kimi sadece bir isim yazıyor. Belki gerçekleşir diye değil… İnanmak iyi geldiği için.

Ve aslında en güzeli de bu. Hayat bazen çok hızlı, çok sert akıyor. Planlar bozuluyor, insanlar değişiyor, zaman yetişmiyor. Ama Hıdırellez gecesi sanki herkese kısa bir mola veriyor. “Belki” demeyi hatırlıyor.

Benim için Hıdırellez, dilekten çok bir hatırlatma. İçimde hâlâ umut olduğunu hatırlatan bir gün. Belki hiçbir dilek gerçekleşmez. Ama o dileği yazarken hissettiğin şey… İşte o gerçek.

O yüzden bu gece çok büyük şeyler istemeye gerek yok. Biraz huzur, biraz şans, biraz sağlık ve en önemlisi biraz kalp ferahlığı…

Ve belki en önemlisi; yeniden inanabilmek.