Reha Erus Reha Erus

Çocukluk Yaşlarına Dönmek İster misiniz?

01.11.2026 Pazar | 09:59Son Güncelleme:

Geçenlerde Amerikalı bir ilkokul arkadaşım, gelecek yıl Roma’daki Overseas School of Rome’da yapılacak 60. mezuniyet şölenine gidip gidemeyeceğimi sordu.

Haberin Devamı
Haberin Devamı

Daha önce 30. ve 50. mezuniyet günlerine eşimle birlikte katılmıştık. İki gün çılgınlar gibi eğlenir, okuduğumuz sınıflarda derslere girer, kimya laboratuvarında deneyler yapar, müzik odasında şarkılar söyler, İngiliz edebiyatından şiirler okur, sonra bahçede spor yapar, ardından kafeteryada yemek yerdik.

O arkadaşım daha sonra, “Reha, çocukluk yıllarına dönmek ister miydin?” diye hiç beklemediğim ikinci bir soru sordu.

O an çocukluk yıllarım bir film şeridi gibi gözlerimin önünden geçti.

10 yaşımda Roma’da kayıt yaptırdığımız Amerikan okulundan dokuz yıl sonra mezun olmuştum. Amerika’ya hiç gitmeden Amerikan eğitimi görmüş, okulu dört ödülle bitirmiş, üstelik çeşitli üniversitelerden burs bile kazanmıştım.

Amerika’ya ilk gidişim 1981’de gerçekleşti. Hiç yadırgamadım. Ama Türkiye’ye dönme dürtüsü ve gazetecilik, rotamı İstanbul’a çevirmişti.
Sonrası malum. Hâlâ bu satırları CNN Türk için yazıyorum. Dile kolay! Daha öğrenciyken, 1966’da Cumhuriyet gazetesinin Roma temsilcisi olarak başlayan medya maceramda, iyi kötü çeşitli unvanlar elde ederek toplam 35 yıllık bir serüvenin ardından bugünlere geldim.

Haberin Devamı
Haberin Devamı

Çocukluk Yaşlarına Dönmek İster misiniz

Evet, çocukluk yıllarıma dönmeyi mutlaka isterdim. Hele bugünkü şartları göz önünde bulundurarak…

Düşünün; ne cep telefonu var ne taşınabilir dizüstü bilgisayar ne e-posta ne WhatsApp ne Facebook ne de Instagram.
Kalem, silgi, cetvel ve pergel kutumuz vardı. Sınıflarda en fazla 12-14 öğrenciydik.

Öğretmenimize soyadlarıyla, “Bay” veya “Bayan” diye hitap ederdik. Dersler daha çok etüt gibi geçerdi. Her öğrencinin kendine ait ahşap bir çalışma sandalyesi vardı. Sağ kolunda, defter veya ders kitabının sığabileceği büyüklükte bir yazı yazma bölümü bulunuyordu. Bu bölüm aynı zamanda dirseklik görevini de üstleniyordu. Ancak Amerikalı öğrenciler arasında benim gibi solaklar da vardı. Bu alternatif de düşünülmüştü.

Her birimizin hangi elimizi kullandığı, orta parmağımızdaki belirgin nasırdan anlaşılırdı.
Kız öğrenciler soket çoraplar ve o yıllarda moda olan, genellikle siyah-beyaz, bağcıklı ayakkabılar giyerlerdi. Erkekler ise siyah mokasen ayakkabıları tercih ederlerdi. Haftada dört gün kravat takmak zorunluydu. Cuma günleri, hafta sonu arifesinde, gündelik kıyafetlerle okula gelmek serbestti.

Haberin Devamı
Haberin Devamı

Çocukluk Yaşlarına Dönmek İster misiniz

Okulun spor takımları vardı. Biz “Kartallar”dık. Basketbol, beyzbol, futbol, tenis ve atletizm takımlarımız vardı. Ben futbol takımının kaptanıydım. Ayrıca atletizmde 800 metre dalında koşuyordum.

Eğitim ve sosyal kulüplerimize de katılırdık. Müzik, okuma, sanat, tiyatro, laboratuvar ve kütüphane kulüplerimiz vardı. Ben Mikado, Oklahoma ve Guys & Dolls operetlerinde yönetmen asistanlığı yapmıştım. Bu görev de bana bir ödül kazandırmıştı.
Bu arada katı bir mümessildim. Hiç affetmezdim. Bir keresinde yemek sırasında kız arkadaşımın çaktırmadan kaynak yaparak sıranın önlerine geçtiğini yakaladım. İnkar etse de cezasını hemen kestim. 100 kere, “Bir daha sırada kaynak yapmayacağım.” yazacaktı.
Tabii, erkek arkadaşı olarak gece oturdum, hepsini ben yazdım.

Haberin Devamı
Haberin Devamı

Güzel yıllardı. Çocukluğumu ve ergenlik yıllarımı sevmiştim.

Şimdi o film şeridi gözlerimin önünden geçince sorunun yanıtı şu oluyor: “Evet, isterdim hem de çok!”
Çünkü o yaşlarımı özlüyorum. Geriye döndüğümde o yılların Reha’sını görüyorum ve ona saygı duyuyorum.
Belki de çocukluğa duyulan özlem, yalnızca geçmişte kalan güzel günlere değil, o yılların bize kazandırdığı değerlere duyulan özlemdir. Okullar sadece derslerin öğrenildiği yerler değildir; insanın karakterinin, arkadaşlıklarının, sorumluluk duygusunun ve hayata bakışının şekillendiği ilk toplumsal alanlardır.

Bugün teknoloji sayesinde her şeye çok daha kolay ulaşıyoruz. Ancak bilgiye ulaşmakla hayatı deneyimlemek aynı şey değil. Birlikte oyun kurmanın, arkadaşını beklemenin, bir başarıyı paylaşmanın, hatta küçük bir hatanın sorumluluğunu üstlenmenin insana kattığı çok şey var.
İnsan yıllar sonra çocukluğuna döndüğünde belki de o günlerin kendisini değil, o günlerdeki heyecanını, merakını ve hayata duyduğu güveni arıyor. Geçmişe özlem duymak biraz da bugünkü kendimize nereden geldiğimizi hatırlatmaktır.

Haberin Devamı
Haberin Devamı

Bence insanın en büyük kazanımı, yıllar geçse de içindeki çocuğun merakını, öğrenme arzusunu ve yaşama sevincini kaybetmemesidir.
Keşke periler, sihirli çubuklarıyla, anlık da olsa beni o yıllara geri götürebilseler.

Günlük Haber Özetiniz