Mourinho: Görkemli Bir Geliş, Yıkık, Dökük Yapayalnız Bir Veda.

Chelsea’yi çalıştırırken aldığı “Özel Biri” lakabıyla ününe ün katan, futbol dünyasında başarıları ya da hezimetleri sürekli tartışılan Portekizli hoca, zamanı geldiğinde klasik oyunlarını devreye sokar, kendini kovdurmak için planlar yapar ve sonunda mutlaka hedefine ulaşırdı.

Futbolun en tartışmalı figürlerinden Jose Mourinho’nun Fenerbahçe macerası, tıpkı kariyerinin diğer duraklarında olduğu gibi büyük bir gösteriyle başladı ve sessiz, hatta buruk bir şekilde sona erdi.

Gelişini hatırlayalım: Özel jetle getirtilmiş, havalimanında taraftar ve medya seli tarafından karşılanmış, daha sonra özel bir helikopterle İstanbul üzerinde turistik bir tur atmış ve kuşbakışı, antrenörlük yapacağı Fenerbahçe stadını incelemişti.

Avrupa’da çalıştırdığı takımları takip eden muhabirlere adeta kan kusturan Jose Mourinho, bilerek sahaya sürdüğü on bir oyuncudan sadece iki veya en fazla üçüyle yakın temas kurar; gerisine yalnızca soyunma odasında direktif verirdi. Hakemlere bilerek sataşır, kendisinden kötü de olsa söz edilmesi hoşuna giderdi.

Maç öncesi ve sonrası açıklamalarıyla gündemi belirleyeceğini bildiğinden, basın toplantılarında ukalaca konuşur ve ortalığı karıştırma hedefine ulaşırdı. Çalıştırdığı kulüplerden ayrılık zamanı geldiğinde ise kendisini kovduracak stratejiyi çok önceden planlardı. Sözleşmelerinde tazminat maddelerini bizzat kendisi dikte eder, fahiş fiyatların altına imzasını atmayı bilirdi.

Peki, bu hikâyeden çıkarılacak ders ne? Kafamda oluşan soruları analiz ettikten sonra size şöyle aktarabilirim. Olması gerekenler ve olmaması gerekenler.

Futbolcuyla Mesafeli İlişki:

Mourinho’nun bilinen bir özelliğini üstteki satırlarda anlattım. Bunu şu şekilde toparlayabilirim. Çalıştırdığı takımlarda tüm futbolcularıyla yakın ilişki kurmaz. On bir kişilik kadrodan yalnızca iki ya da üç futbolcuyla samimi olur; diğerlerine ise soyunma odasında soğuk direktifler vermeyi tercih eder. Bu yöntem Avrupa’da kimi zaman işe yarasa da Türk futbol kültürü bambaşkadır. Bizim futbolcularımız, kendisini sarıp sarmalayan, aileden biri gibi hissettiren, duygusal bağ kuran teknik direktörlerle daha başarılı oluyor. Saha içindeki taktik kadar, saha dışındaki sıcak iletişim de bizde belirleyici bir faktör.

Teknik Direktör Transferinde Karakter Faktörü:

Bir kulüp yalnızca teknik bilgiye değil, teknik direktörün karakter yapısına da yatırım yapar. Çünkü hoca, sadece takımı değil, kulübün tüm ruhunu şekillendirir. Sert, mesafeli, çatışmacı bir profil, Türkiye gibi aidiyet duygusunun yüksek olduğu toplumlarda çoğu kez sorun yaratır. Bu nedenle “karakter yapısı” bir transferde en az maaş ve başarı karnesi kadar önemli bir kriterdir.

Görkemle Gelen, Yalnız Gönderilir mi?

Dünyada büyük teknik direktörlerle yollar ayrılırken genelde profesyonellik ön plandadır. Ne görkemli karşılama, ne de aşağılayıcı bir uğurlama… Bir basın toplantısı yapılır, kulüp yöneticileri teşekkür eder, hoca veda eder. Bizde ise iş çoğu zaman duygusal boyuta taşınıyor. Mourinho’nun yalnızca sıradan bir yolcu gibi uğurlanması, Fenerbahçe için aslında derin bir çelişkiyi işaret ediyor. Büyük umutlarla getirilen bir ismin, küçücük bir vedayla tarihe karışması.

Fenerbahçe’nin Zararı:

Peki, Fenerbahçe bu işten nasıl zarar gördü?

En başta zaman kaybı yaşandı. Koca bir sezon heba oldu. Kulüp, kadrosunu Mourinho’nun tarzına göre şekillendirdi, ancak bu uyum hiç sağlanamadı. Taraftar beklentisi yükseldi, hayal kırıklığı ise daha da büyük oldu. Üstelik, finansal açıdan da ciddi bir yük oluştu. Mourinho’nun sözleşmesindeki yüksek tazminat maddesi, kulübün kasasından büyük bir bedelin çıkması demekti.

Benim son sözüm ise;

Mourinho, geldiği gibi bir şovla gitmedi. Fenerbahçe’nin kaybettiği sadece para değil, aynı zamanda zaman, umut ve istikrardı. Bu hikaye bize bir kez daha şunu gösterdi: Bir teknik direktör seçilirken sadece kariyerine değil, karakterine de bakılmalı. Çünkü futbol yalnızca taktik değil, aynı zamanda iletişim, aidiyet ve kültür meselesidir.

Sezon başında ülkesine döneceğini kafasına koyduğuna inanıyorum. Emeline ulaştı ve karşılığında istediğini aldı; belki prestijini biraz sarsarak… Ama onun için fark etmez. Yeni bir kurban elbet bulacaktır; pusuda bekleyen çok zengin kulüpler var.

Dün İstanbul Havalimanı’nda kendisini ülkesine götürecek uçağı beklerken, artık “Özel Olmayan Biri”ni sıradan bir yolcu gibi kuyrukta görmek insana “Vah vah!” dedirtiyordu. Ancak “tazminat avcısı” nın buram buram şov kokan gelişini bir türlü hazmedemiyorum.