SAHİ, BİR DE AKDENİZ OYUNLARI VAR

Oyunların tarihçesini kısaca şöyle özetleyebiliriz:

1948 Londra Olimpiyatları sırasında, Uluslararası Olimpiyat Komitesi Başkan Yardımcısı Mısırlı Muhammed Tahir Paşa, Akdeniz'e kıyısı bulunan ülkeler arasında her dört yılda bir düzenlenecek yeni bir spor organizasyonu oluşturulmasını önerdi. Uluslararası Olimpiyat Komitesi tarafından oylamaya sunulan bu proje kabul edildi ve ilk Akdeniz Oyunları, 1951 yılında Mısır'ın liman kenti İskenderiye'de gerçekleştirildi. Oyunlara Türkiye'nin de aralarında bulunduğu 10 ülke katıldı.

1967 Tunus Akdeniz Oyunları'na kadar yalnızca erkek sporcuların katıldığı organizasyon, Türkiye'de ilk kez 1971 yılında İzmir'de düzenlendi. Daha sonra 2013 yılında Mersin ev sahipliği yaptı.

İzmir, benim basın mensubu olarak takip ettiğim ilk Akdeniz Oyunları oldu.

Afrika, Asya ve Avrupa'yı simgeleyen üç olimpiyat halkasının yarısının dalgalı sulara gömülüyormuş gibi göründüğü beyaz bayrak, 75 yıllık tarihinde 20. kez İtalya'nın Taranto kentinde dalgalanacak. Daha önce Napoli, Bari ve Pescara'da oyunlara ev sahipliği yapan İtalya, bu kez organizasyonu düzenlemeye talip bir ülke çıkmayınca görevi üstlenmek zorunda kaldı.

Benim izlediğim Bari ve Pescara Akdeniz Oyunları, İtalya için adeta bir angarya olarak görülmüştü. Bütçe sıkıntıları yaşanmış, sporcular inşaat halindeki sosyal konutlara yerleştirilmiş, gelişmiş ülkeler ise oyunlara A takımları yerine B hatta C kadrolarıyla katılmıştı.

Akdeniz Oyunları tarihinde 2462 madalya ile en fazla madalya kazanan ülke olan İtalya, bu organizasyona son kez ev sahipliği yapacağını belirtirken, oyunlar için 383 milyon euroluk bütçe ayrıldığını açıkladı. Türkiye ise toplam 970 madalya ile, 1.821 madalyalı Fransa'nın ardından üçüncü sırada yer alıyor.

Güney İtalya'nın Puglia bölgesinde bulunan tarihi liman kenti Taranto, aynı zamanda İtalyan Deniz Kuvvetleri'nin önemli merkezlerinden biri.

Oyunlar Köyü'nün inşası için ayrılan bütçenin yetersiz kalması üzerine Başbakan Giorgia Meloni hükümeti farklı bir çözüm geliştirdi. Yabancı sporcular ve yöneticiler, kiralanacak büyük yolcu gemilerinde konaklayacak. İtalyan sporcular ise yabancı kafilelere ayrılan gemilere kıyasla daha mütevazı bir gemide ağırlanacak. Gemiler limana demirli olacak. Bildiğim kadarıyla bu uygulama, bu ölçekte bir spor organizasyonunda oldukça sıra dışı bir örnek ve olimpik organizasyonlar tarihinde de dikkat çekici bir ilk olarak değerlendirilebilir. Umarım sporcular için konforlu konaklama koşulları sağlanır; yemek, dinlenme ve çalışma alanları beklentileri karşılar.

Ayrıca organizasyonda görev yapacak personelin büyük bölümünün gönüllülerden oluşacağı ve vardiyalı sistemle hizmet vereceği açıklandı. Bu organizasyonda görev alacak çok sayıda kişinin gönüllü olarak çalışacak olması da ayrı bir fedakarlık örneği.

Ben bu konuda Meloni hükümetinin pratik ve yaratıcı yaklaşımını takdir ediyorum. Kısıtlı bütçeyle önemli bir soruna çözüm bulunmuş görünüyor.

20.Taranto Akdeniz Oyunları'nda 26 ülke, 32 spor branşında mücadele edecek. Oyunlara katılmayan ülkeler ise siyasi nedenlerle İsrail ve Filistin olacak.

Yugoslavya'nın dağılmasının ardından oyunlara katılan ülke sayısında belirgin bir artış yaşandı.

Akdeniz Oyunları yalnızca sportif bir organizasyon değildir. Ev sahibi ülkeye kültürel, sosyal ve ekonomik açıdan da önemli katkılar sağlar. Turizm ve sporun iç içe geçtiği bu tür organizasyonlar, ülkenin tanıtımına büyük destek verirken aynı zamanda ciddi bir turizm geliri yaratır. Yıllarca gerçekleştirilemeyen bazı altyapı ve çevre düzenlemeleri, böyle büyük organizasyonlar sayesinde kısa sürede hayata geçirilebilir.

Her seferinde "Bu son kez yapılacak" dedirten Akdeniz Oyunları, 2030 organizasyonunu da kurtarmış görünüyor. Kosova'nın başkenti Priştine, son anda ev sahipliğini üstlendi ve böylece oyunların geleceği en az dört yıl daha güvence altına alınmış oldu.

"Bu son kez yapılacak" sözlerini duyduğumda içim burkuluyor. Çünkü sporcular çocukluklarından itibaren yıllarca emek veriyor, büyük fedakarlıklar yapıyor ve uluslararası arenada ülkelerini temsil etmenin hayalini kuruyorlar. Olimpiyatlar, dünya ve Avrupa şampiyonaları kadar Akdeniz Oyunları da genç sporcular için önemli bir hedef ve deneyim alanı.

Akdeniz Oyunları'nın yıllar içinde kaybettiği prestij artık ciddi şekilde ele alınmalıdır. Bu organizasyon, yalnızca birkaç ülkenin omuzlarında taşınacak bir yük değil, Akdeniz'e kıyısı bulunan tüm ülkelerin ortak kültürel ve sportif mirasıdır.

Bana göre öncelikle üye ülkeler, organizasyon bütçesine düzenli katkı sağlayacak ortak bir fon oluşturmalıdır. Böylece ev sahipliği yapacak ülkeler yalnız bırakılmaz ve her dört yılda bir "Acaba düzenlenecek mi?" endişesi yaşanmaz.

Ayrıca büyük spor ülkelerinin Akdeniz Oyunları'na ikinci veya üçüncü kadrolarla değil, en güçlü sporcularıyla katılması teşvik edilmelidir. Organizasyonun prestiji ancak yüksek rekabet seviyesiyle yeniden yükselebilir.

Bir diğer önemli konu ise tanıtımdır. Akdeniz Oyunları, dijital medya ve uluslararası yayın anlaşmalarıyla çok daha geniş kitlelere ulaştırılmalıdır. Genç sporcuların hikayeleri ön plana çıkarılmalı, oyunlar yalnızca bir spor etkinliği olarak değil, Akdeniz kültürünü bir araya getiren büyük bir buluşma olarak sunulmalıdır.

Akdeniz Oyunları'nın yaşaması için hepimizin bu organizasyona sahip çıkması gerekiyor. Çünkü spor yalnızca madalya kazanmak değildir; farklı kültürleri bir araya getirmek, dostluk köprüleri kurmak ve gençlere yeni hedefler göstermek demektir. Bu nedenle Akdeniz Oyunları'nın yeniden hak ettiği değere kavuşmasını içtenlikle diliyorum ve gelecek kuşaklara aktarılması gerektiğine inanıyorum.