kültür sanat

Loveless: Sevgisizliğin Selfiesi

  1. Kültür Sanat
  2. Sinema

Loveless: Sevgisizliğin Selfiesi

Loveless: Sevgisizliğin Selfiesi

Kar altında bir orman. Kimi yıkılmış, kimi gövdeleriyle birlikte bükülüp kalmış çıplak ağaçlarla kaplı... Kupkuru, cansız... Derin sukuneti bozan tek şey arada bir duyulan kuş cıvıltısı... Fırtına sonrası çöken sessizlik bu... Tıpkı tek çocuklu Zhenya ve Boris çiftinin yaşamı gibi... Tıpkı yolları çoktan ayrılmış 2 ülke gibi...

2003 yılında ilk filmi "Dönüş"le uluslararası arenada çok konuşulan, prestijli ödülleri toplayan Rus Yönetmen Andrey Zyagintsev "Sürgün", "Elena" ve "Leviathan" ile de aile kurumu üzerinden toplum ve devlet eleştirilerini sürdürdü. Görselliğin ön planda olduğu filmlerinde dinsel ve mitolojik çağrışımlara sıkça yer veren yönetmen, süregelen bir durağanlıkla dramatize etmeden anlattı ağır dramları... Gerçeklik duygusunu yitirmeden "gerçek sinema" yapan az sayıdaki yönetmenden biri olmayı başardı.

Prodüksiyon aşamasından bu yana merakla beklenen son filmi "Sevgisiz"de de genç yönetmen yine bir aile üzerinden tüm toplumun tomografisini çekiyor. Yozlaşmış, insani değerlerden yoksun, paraya ve güce tapan, bol "selfie"li sanal iletişimin gerçeğine yeğlendiği bir Rusya'nın... Ve aslında dünyanın...

"Sevgisiz... Öyle yaşanmıyor..."

2012 yılında, orta halli bir "aile"nin dağılan evindeyiz. Boşanma aşamasındaki bu çiftin birbirlerine karşı besledikleri tek duygu nefret... İkisi de kendilerine yeni yollar çizmiş, yeni aileler kurmanın arifesinde... Ama bu hikayenin bir istenmeyeni var. 12 yaşındaki Alexey...


Onu doğurmayı hiç istememiş, varlığını hiç kabullenememiş, gözlerinden süzülen yaşları bile fark edemeyecek kadar kör bir anneye sahip, yapayalnız bir çocuk... Oğlu ile sadece fotoğraf karesinde yan yana gördüğümüz babanın ise tek düşündüğü, evli olmayana iş vermeyen aşırı dindar patronunun boşandığını öğrenirse ne yapacağı...

Okul sonrası yaşıtları sokaklarda birlikte oyun oynarken, Alexey kendi gibi kimsesiz ormanda bir başına... Tek oyuncağı yolda bulduğu kırmızı-beyaz renkteki bir güvenlik şeridi... Devrilme tehlikesi olan bir ağacı çevreleyen...

"Kimseyi sevmedim..."

Mütemadiyen kavga eden, zamanlarını ya işte ya da sevgililerinin evlerinde geçiren Zhenya ve Boris yük gördükleri çocuklarının kayıp olduğundan bile habersiz...

Zvyagintsev "Leviathan"da yerle yeksan ettiği Rus bürokrasisini bu filminde de emniyetin kayıp arama prosedürü üzerinden alaya alıyor. Aileye "Polisten medet ummayın, bedava çalışan arama kurtarma ekibini arayın" diyen yine bir polis oluyor. Devletin yapması gerekeni yapan, büyük bir titizlikle çalışan bir ekip bu...

"Yaramaz, iyi bir dayağı hak etti..."

Buna karşın Zhenya ve Boris işin ciddiyetinin farkında değil.. Alexey hakkında sorduğu sorulara yanıt alamayan kurtarma ekibinin koordinatörünü neredeyse çileden çıkaran bir anne baba var seyircinin karşısında...

Çocuğun arandığı devlet kurumları binalarındaki çürümüşlük, o mekanlardan biri olan adli tıp binasının duvarlarından süzülen pislik -Boris'in radyo haberlerinde kanıksamış halde dinlediği- yolsuzluk batağındaki "Putin Rusyası"na sert bir eleştiri aslında...

Turuncu Devrim'den yıllar sonra yeniden patlak veren Ukrayna krizi de yönetmenin kıskacında... Bağımsızlığını hiçbir zaman sindirememiş Rusya'ya değil Avrupa Birliği'ne yüzünü döndüğü içi cezalandırılan "rüyaları çalınmış" bir Ukrayna, ezilen bir halk... Peki tüm bunlar olurken Rusya ne yapıyor? Yaşananlara kulaklarını tıkayıp koşu bandında yerinde sayıyor, umarsızlıkla sevgisizlikle...

Boris'in kıyamet günü senaryolarıyla ilgili bir radyo haberini dinledikten sonra arkadaşına sorduğu soruya gerek var mı? Dünyanın sonunun gelmesi için 21 Aralık'ı beklemeye gerek yok.

Filmin bana göre tek dezavanjlı noktası seyirciyi bilgilendirmek uğruna geçmişte yaşananların diyalog yoluyla tekraren anlatılması. Olanları tahmin etmenin çok da zor olmadığı bir senaryo ortadayken bu yaklaşım seyircinin hayal gücüne ket vuruyor.

Buna karşın seyircisini filmin bütünü itibariyle hayal kırıklığına uğratmayan Zvyagintsev, uluslararası sinema camiasını da memnun etmiş görünüyor. 2017 Cannes'da Jüri Ödülü'ne, Münih'te En İyi Uluslararası Film ödülüne uzanan "Sevgisiz" yılın en çok konuşulan filmleri arasına girmeyi başarıyor.

Kısa süreli rolüne rağmen her an varlığını hissettiren, ailesine yaptıramadığı empatiyi seyirciye yaptıran çocuk oyuncu Matvey Novikov performansıyla gelecek vadediyor. Sadece bir sahnede tanıştığımız huysuz anneanne ise başlı başına bir film...

Sevgisizliğin içinizde yarattığı boşluğu çok daha güçlü hissetmenizi sağlayan filmin müzikleri ise Galperine kardeşler imzalı...

Yönetmen: Andrey Zvyagintsev
Oyuncular: Mariana Spivak, Alexei Rozin, Matvei Novikov, Marina Vasilieva, Andris Keishs, Alexei Fateev
Süre: 127'
IMDB Puanı:

{$ nextTitle $}

{$ item.Category.Title $}

{$ item.Title $}

{$ item.Title $} © {$ item.Files[0].Sources[0] $}

{$ item.Description $}

{$ item.Category.Title $}

{$ item.Title $}

{$ item.Category.Title $}

{$ item.Title $}

{$ item.Category.Title $}

{$ item.Title $}

ilgili haberler

 
LG
MD
SM
XS